Ruch Wiara i Światło zrodził się jako owoc pielgrzymki osób upośledzonych do Lourdes w 1971 r. Ta historyczna, pierwsza pielgrzymka była odpowiedzią na odrzucenie i nieakceptację osób upośledzonych przez różne środowiska. Wspólnie przeżyte dni wraz z upośledzonymi, ich rodzinami i przyjaciółmi w tym sanktuarium, dały początek nowemu ruchowi w Kościele. W wyniku tej pielgrzymki, która była czasem łaski, wiele wspólnot z całego świata zapragnęło podtrzymać i pogłębić swoje wspólne życie.

       Założycielem Wiary i Światła jest Jean Vanier z Francji. Bardzo szybko idea ta rozprzestrzeniła się w Europie. Obecnie wspólnoty Wiary i Światła rozsiane są po całym świecie. Do Polski ruch przyszedł pod koniec lat 70. Dla rodziny pozostawionej samej sobie, brzemię, jakie niesie za sobą posiadanie dziecka niepełnosprawnego jest zwykle zbyt ciężkie, a życie wydaje się niemożliwe. Wokół takich rodzin powstało wiele małych wspólnot. Dzięki zaufaniu i wsparciu przyjaciół, szczególnie młodych ludzi, rodziny te odnalazły nowe źródło nadziei. Życie każdej osoby przemienia się w rezultacie regularnych, odbywanych w przyjaźni spotkań we wspólnotach. Ponad 1300 grup niesie dzisiaj tę nadzieję do 74 krajów na 5 kontynentach.

       Historia naszej Wspólnoty liczy już sobie 10 lat. A wszystko zaczęło się znacznie wcześniej od przyjścia do naszej parafii ks. Piotra Srogi. To On zainicjował i "wszczepił" w nas pragnienie pomocy osobom niepełnosprawnym. W 1993 roku z okazji Dnia Dziecka w Szkole nr 6 odbyło się nasze pierwsze spotkanie z dziećmi niepełnosprawnymi. Potem od stycznia 1994, kiedy to "ruszył" Ośrodek Rehabilitacyjny w Ostródzie, regularnie spotykaliśmy się tam. Czuliśmy się potrzebni jednak czegoś nam brakowało... chcieliśmy nasze działania oprzeć na założeniach wspólnot "Wiara i Światło".
Jedno z pierwszych spotkań Wspólnoty - Andrzejki 1994
       Aby móc stać się prawdziwą wspólnotą potrzebowaliśmy rodzin, w których znajduje się osoba upośledzona. Jednym ze sposobów gromadzenia członków grupy było roznoszenie indywidualnych zaproszeń. Najtrudniejsze było pierwsze spotkanie z nimi, potem było już łatwiej. Zaczęły zawiązywać się pierwsze przyjaźnie. Pierwsze ogólne spotkanie naszej wspólnoty było we wrześniu 1994 roku. Rozpoczęło się Mszą św., którą sprawował w intencji wspólnoty ks. Lucjan, nasz ówczesny kapelan. Po krótkim zapoznaniu się zasiedliśmy przy wspólnym stole. Na przemian delektowaliśmy się smakołykami i uczestniczyliśmy we wspólnych śpiewach i zabawach. Już wtedy przełamaliśmy pierwsze lody, nawiązały się pierwsze znajomości. Był to czas przepełniony miłością, radością i wzajemnym zrozumieniem. Od tych wydarzeń minęło 10 lat. Nasza rzeczywistość często bywa bardzo prosta, by nie powiedzieć wręcz prozaiczna. To, co dzieje się w naszych wspólnotach to przede wszystkim wierne trwanie w przyjaźni, dzielenie się tym, co przeżywamy, modlitwa, która rodzi się z tego dzielenia. Modlimy się by "wylać serce przed Panem" w cierpieniu, jak i radości. Bez względu na stan naszych serc świętujemy naszą jedność. Cieszymy się więziami, radujemy się ufnością w Panu.

       Zmienia się liczba osób, zmieniają się rodziny, przyjaciele, zmieniliśmy miejsce spotkań w październiku 2000 roku z Parafii Najświętszej Marii Panny przenieśliśmy się do Parafii św.Franciszka z Asyżu, ale nie zmienia się fakt, że jesteśmy jedną wielką rodziną. Wszyscy dziękujemy Bogu za dar powstania i trwania grupy, za wszystkie osoby dotknięte cierpieniem. To one pokazują nam jak kochać i jak przejść śmiało i radośnie przez życie. I dziękujemy wszystkim Kapelanom Wspólnoty, którzy służyli nam swoją posługą kapłańską w różnym okresie istnienia grupy, głęboko wierzymy, że każdego z nich PAN BÓG wybrał, żeby uświęcali się przez posługę Rodzinom, które często bardziej niż inne potrzebują wsparcia KAPŁANA. Dziękujemy ks. Piotrowi Sroga, ks.Witoldowi Moszczyńskiemu, ks.Zdzisławowi Tomporowskiemu, ks.Zbigniewowi Błaszkowskiemu oraz ojcu Grzegorzowi Węsiorze, który najdłużej służył Wspólnocie, bo 4 i pół roku był z nami w chwilach bardzo dobrych i bardzo trudnych, ale zawsze pełen dobroci i ciepła, którym dzielił się z nami!!!!
       Od września 2004 roku naszym kapelanem, zostaje o.Przemysław Strażynski OFM Conv.
       Podstawową formą aktywności we Wspólnocie są odbywające się (2-3 razy w miesiącu) spotkania wszystkich członków wspólnoty. Spotkania są szansą rozwoju dla każdego z jego uczestników, jeśli są oni w stanie wyjść poza krąg swego egocentryzmu i otworzyć się na siebie nawzajem. Najważniejszym warunkiem spotkania jest koncentracja na drugiej osobie, umiejętność wysłuchania jej, natomiast jego istota tkwi we wspólnej obecności osób, na byciu razem tu i teraz. Wszystko, co robimy zakorzenione jest głęboko w życiu Kościoła. Przygotowujemy i wspólnie przeżywamy Eucharystię, która jest w centrum życia naszej wspólnoty. Pogłębia więź z Bogiem oraz umacniają więzi wspólnotowe. Wiara i Światło pomaga człowiekowi, nawet dotkniętemu najgłębszym upośledzeniem w zjednoczeniu z Chrystusem, w przyjmowaniu sakramentów świętych, każdy bowiem jest do tego wezwany i stanowi dar pokoju dla całej wspólnoty i Kościoła.Pierwszą taką uroczystość przeżywaliśmy 7 maja 1995r. Wówczas to w naszej wspólnocie z rąk ks. Witolda Moszczyńskiego Komunię św. po raz pierwszy przyjęła Basia. Była to przepiękna i wzruszająca uroczystość. Na twarzach wszystkich obecnych widać było niesamowite przejęcie. Po uroczystości zrobiliśmy sobie pamiątkowe zdjęcia i udaliśmy się do salki katechetycznej, gdzie czekał na nas wszystkich uroczysty poczęstunek przygotowany przez rodziców Basi. Do tego czasu do sakramentu I komunii świętej w naszej wspólnocie przystąpili - Basia, Karol, Jola, Marcin, Darek, Patryk, Ania, Klaudia, Kamil, Robert, Tomek, Krystian, Mateusz. Za każdym razem uroczystość była wyjątkowa i niepowtarzalna jak wyjątkowi i niepowtarzalni jesteśmy my wszyscy. Przyjęcie sakramentu bierzmowania to umocnienie związku z kościołem. Osobie, która go otrzymuje ma dodać siły w byciu świadkiem Jezusa Chrystusa. 1 marca 1998roku Sakrament Bierzmowania z rąk ks. biskupa Jacka Jezierskiego przyjęli we Wspólnocie: Brygida, Karol, Andrzej, Krzyś i Robert.
       Celem ruchu Wiara i Światło, jak powtarza zawsze Jean Vanier, jest prowadzenie osób niepełnosprawnych i upośledzonych umysłowo we wspólnotę Kościoła, jak również uwrażliwienie Kościoła na szczególne wartości, jakie niosą ci ludzie, którzy na ogół są odrzucani i usuwani na margines. Istotą ruchu jest okazywanie Bożej miłości wobec tych, których natura uczyniła słabszymi. Jean Vanier podkreśla szczególną wrażliwość duchową osób z niepełnosprawnością intelektualną - "mały iloraz inteligencji, ogromny natomiast iloraz serca".

10-te URODZINY WSPÓLNOTY "WIARY I ŚWIATŁO" W OSTRÓDZIE.

Każdy chciał mieć takie pamiątkowe zdjęcie
z 10-lecia Wspólnoty
        Oj, to była impreza. Nie jeden jubilat chciałby obchodzić swoje urodziny z taka pompą! Przygotowania do naszej wielkiej uroczystości, zaczęliśmy już od września 2003 roku, a efekt końcowy to świętowanie 19 czerwca 2004 roku. Cała uroczystość zorganizowana była w sali reprezentacyjnej ostródzkiego zamku. Przygotowaliśmy moc atrakcji dla każdego. Dzieci, młodzież i dorośli mogli razem z nami cieszyć się naszym sukcesem. W końcu 10 lat istnienia takiej Wspólnoty jak nasza to nie lada wyczyn!
        Nasze urodzinowe przyjęcie rozpoczęliśmy Mszą św., która zawsze rozpoczyna każde nasze spotkanie. Później przyszedł czas na małe co nieco, a mianowicie pyszny, olbrzymi tort z "fajerwerkami". Gdy już każdy dostał "słodki trójkącik" rozpoczęliśmy dalsza część niespodzianek. Wystąpiła dla nas między innymi grupa teatralna "Przebudzeni", której członkami są głównie osoby niepełnosprawne, wystawili przedstawienie: "Mały Książe", wzbudzając aplauz widowni, następnie zespół "Korzenie" z Olsztyna. swoim śpiewem zachęcił wszystkich do zabawy. Między czasie odbywała się licytacja naszych wspólnotowych gadżetów oraz rzeczy, które sami wykonaliśmy. Nie zabrakło także teleturniejów z nagrodami oraz wesołych śpiewów wszystkich uczestników uroczystości. W czasie wszystkich wystąpień można było zajrzeć do naszych stoisk uginających się od napoi, ciast oraz oryginalnie wykonanych ozdób. Można było także zrobić sobie zdjęcie z olbrzymim Mimikiem oraz dać pomalować twarz w przedziwne wzory.
        Cała zabawa wyszła bardzo dobrze. Byliśmy z siebie dumni. Nasze 10 lat zostało uwieńczone przepiękną uroczystością. Nie zabrakło gratulacji, życzeń, podziękowań, uśmiechu oraz łez. Może ktoś powiedzieć, że 10 lat to niedużo. Jednak dla naszej grupy to niesamowity jubileusz, który dodał nam chęci i energii do dalszej, owocnej pracy. Ten krótki opis z pewnością nie oddaje wszystkich cech i charyzmatów ruchu "Wiara i światło". Jednak wystarczy się rozejrzeć, a okaże się, że w większości miast są takie wspólnoty, a co za tym idzie istnieje możliwość własnego doświadczenia "Wiary i Światła". Jednym z najważniejszych elementów życia wspólnot "Wiary i Światła" jest radość i wspólne świętowanie. Chcielibyśmy, aby wszyscy tu obecni dzielili naszą wielką radość.